ไปค่าย

เข้าค่าย

ออกค่าย

สร้างค่าย

ร่วมค่าย

คนค่าย

...

 

กำลังจะไปค่ายอีกแล้ว เวลาก็เวียนมาอย่างเร็ว

นี่คงเป็นค่ายสุดท้ายแล้ว มั้ง ??

อะไรๆหลายอย่างเกิดขึ้นในค่ายและจากค่าย ทำให้เราใช้ชีวิตช่วงนิสิตอย่างมีความสุข

เห็นน้องๆเติบโต เห็นน้ำใจที่เราร่วมแบ่งปัน เห็นความช่วยเหลือกันและกัน เห็นมิตรภาพสวยงาม ...

ไม่มีเหตุผลมากมาย ว่าทำไมถึงไป ไปเพราะอยากไป ทำแล้วสุขใจ

คราวนี้ก็เหนื่อยน้อยหน่อย เพราะหน้าที่ที่เราเคยทำได้ส่งผ่านให้รุ่นน้อง

เราก็ค่อยดูและเป็นกำลังใจให้ น้องๆทำได้อยู่แว้วว !!

คราวนี้ก็ไปร่วมด้วยช่วยกัน

ไปชัยภูมิเด้อค่ะ

^_____________________^

 

 

*ออกเดินทางวันที่ 10 ตุลา แต่งานไม่เสร็จเล้ยย ฮ๋าๆๆ

 

 

เปาะเเปะ เปาะเเปะ ' ' '

ฝนลงเม็ดจากเม็ดเล็ก เริ่มใหญ่และแรงขึ้นเรื่อยๆ

ขณะนั้นเร่งฝีเท้าให้ก้าวอย่างเร็วถี่

เป็นห่วงตัวไม่เท่าไรที่จะเปียก

แต่ใจคิดไปถึงกระเป๋าใบโต และ ถุงนอนใบเก่า ที่ตากรับแดดไว้เมือ่เช้า

 

เปาะเเปะ เปาะแปะ ' ' '

อยากจะเหาะกลับมาที่ห้องเสียด้วยซ้ำ ของที่ตากไว้เดี๋ยวเปียกไปหมด กว่าจะแห้ง จะทันไปค่ายรึป่าว

เพราะแดดก็ใช่ว่าจะออกทุกวัน

ขณะนั้น คิดในใจว่า ชอบฤดูฝนนะ แต่อย่าตกแบบไม่มีสัญญาณอะไรเตือนได้มั้ย - -'

ระหว่างฝ่าสายฝนด้วยร่มคันกระจิ๋ว (จิ๋วจริงๆ) ตัวเปียกบ้าง กระเป๋าเปียกบ้าง (ร่มเปียกบ้าง 555) 

รีบบึ่งขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว เปิดประตูข้างหลัง...แล้วพบว่า

 

กระเป๋า และ ถุงนอน นั้นเปียกหมดเลย T.T

 

เปาะเเปะ เปาะเเปะ ' ' '

ขณะนี้กำลังจะหลับ ความง่วงครอบงำมาสองสามวันแล้ว

ก็นอนดึก (นิดๆ) แล้วดันตื่นเช้าแบบอัตโนมัติ

เฮ้ออ

ในใจเฝ้าแต่คิดเรื่องนั้นเรื่องนี้เรื่องโน้น ...

 

งานจะเสร็จมั้ยเนี่ยยย ก่อนไปค่าย !!!!!

(เริ่มสยิวสยองเล็กๆว่าจะไม่เสร็จอย่างที่ตั้งใจ T^T)

 

 

ยังรู้สึกเหมือนเดิม

แม้จะสอบเสร็จแล้วก็ตาม

 

...

 

ล้นไปหมด

 

...

 

 

อยากหยุดเวลา

 

 

...

สอบ

ยัง

ไม่

เสร็จ

ค่ะ

 

เมื่อวานรุ้สึกตื้อตันไปหมด พลังหดหายอย่างแรง

กลับเข้าห้อง รู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก

ถอนหายใจอย่างแผ่วเบาไปหลายครั้ง

ลองถูพื้นดู รู้สึกดีขึ้นมานิดหนึ่ง

อาบน้ำ ฟังเพลง เปิดทีวี

สุดท้าย ลองปิดไฟแล้วนอนแต่หัววัน

ไม่อยากเอาอะไรใส่หัวแล้ว ... ล้น

ทั้งความรู้ ตัวหนังสือ ความคิด ความรู้สึก ความกังวล ความเครียด ...

คิดว่าหลับตา แล้วปล่อยให้หลับไปจะดีขึ้น

แต่ก็นอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมาหลายครั้งทีเดียว

สุดท้ายเปิดไฟ ลุกมาโหลดเอกสาร ฟังเพลงอีกหลายรอบ

แล้วสุดท้าย

ก็คิดว่า นอน และ หลับ ดีกว่า

ดีที่สุดสำหรับเราแล้วล่ะ...

'''''''''''''''''''''

วันนี้มีเนื้อเพลง ของแสตมป์ ที่แต่งให้นิ้วกลมมาฝาก (ขออนุญาติแปะนะค่ะ 55)

จาก http://roundfinger.exteen.com/20071113/entry/page/2

ยังไม่หมดหวังที่จะเติมกำลังใจให้ตัวเองตลอดเวลา ... :)

สอบ

ค่ะ

สอบ

 

 

(กว่าจะถึงบรรทัดสุดท้ายของหน้านี้ คงยาวพอควร เอาเป็นว่าวันนี้อยากฟังฝันของคนอื่น ใครอยากแบ่งปันได้ตามสบายค่ะ)

'''

ก่อนนอน หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่หาใช่หนังงสือเรียนไม่

หน่อไม้ ที่ซื้อมานาน ดองไว้จนจะเป็นหน่อไม้ดองอยู่แล้ว

อ่านไปแบบทีละนิด เพราะเราเป็นประเภทต้องจิตว่างถึงจะอ่านหนังสืออ่านเล่นพวกนี้ได้

แบบอ่านแบบไม่ต้องทำไรเลย นอนอ่าน นั่งอ่าน อย่างเดียว

และเมื่อคืนก้เช่นกัน อ่านหนังสือสอบไปนิดหนึ่ง ก่อนนอนเลยหยิบหน่อไม้ขึ้นมาอ่าน

 

เคยเป็นมั้ย ที่อ่านหนังสือแล้วนึกถึงตัวเอง เราเป็นบ่อยเลยล่ะ

โดยเฉพาะเล่มนี้ ขอตั้งชื่อใหม่เป็น หน่อฝัน

เพราะฝันมันเยอะเหลือเกิน ฝันของคนประมาณยี่สิบสามสิบคน

มีพี่เขียนหนังสือบอกว่า ชอบฟังความฝันของคนอื่น

เราก็คงเป็นประเภทชอบอ่านความฝันของคนอื่นอีกที

อ่านแล้วนอนคิดว่า ... ใครจะมีฝันมันไม่ยากเท่ากับ การทำตามฝัน

เราชอบตั้งเงื่อนไขกับตัวเอง ทำให้ฝันที่มีไม่ได้ถุกทำสักที

มีคำถามหนึ่งผุดเข้ามาระหว่างการอ่าน คือ เราจะรู้ได้ไงว่าเราอยากทำไร

เพราะตอนนี้เราก็เป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าอยากทำไร มีแต่เป็นอารมณ์ทำได้ ทำไป

''' 

กำลังคิดว่าตัวเองจะเป็นบ้าในไม่ช้านี้

เพราะคิดแล้วเครียด จิตตก นอย เบื่อ เซ็ง ต่างๆนานา

'''

แต่การที่ได้อ่านฝันของหลายๆคน มันก็ทำให้ทบทวนตัวเองไปด้วย

เห็นว่าคนอื่นๆเข้ามีพลังกันยังไง และก็มาคิดว่าเราจะฝันและมีพลังได้อย่างนั้นมั้ย แต่ไม่ได้หมายว่าจะลอกฝันใครหรอกนะ เราก็อยากมีฝันของตัวเองเมหือนักน

 

ช่วงนี้มึนงง สับสน กับตัวเองเป็นระยะ

เราว่าเราชอบมองตัวเองเล็กกว่าคนอื่นเสมอ เป็นคนตัวเล็กยืนใต้เงาคนตัวใหญ่ ได้แต่มองดู ไม่ทำไร เพราะอาจคิดว่าเราทำไมได้หรอกมันใหญ่ไป เราทำไม่ได้หรอกเราไมได้เมหือนคนตัวใหญ่นั้น ...(แล้วเราทำไรได้บ้าง ??)

 

สิ่งที่เราคิดว่าเป็นฝัน  ฝันน้อยๆของเรา ...

อยากทำงานที่เรารักและสนุกไปกับมัน แต่มันคือไร นี่ยังไม่รู้ เหอะๆ บ้ามั้ย รู้สึกเคว้งๆเหมือนกันนะ

ฝันอยากสร้างบ้านของตัวเองสักหลัง แบบสร้างเองเลย ไม่ซื้อตามโครงการ อันนี้ฝันมานานแล้ว

ฝันอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อสังคม ตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไรไปบ้าง คงมีที่ทำร้ายก็มีทำดีก็มี

ฝันอยากเปิดร้านกาแฟ 555 (อันนี้คุยกะเพื่อนไว้แล้ว เมื่อเบื่องานที่จะทำในอนาคตเมื่อไร เก็บเงินได้ เปิดกัน)

ฝันว่าอยากทำทุกวันให้มีความสุข

...

แต่ที่สุดมันก็ประเด็นที่ว่า ไม่อยากทำให้พ่อกะแม่ผิดหวัง แต่คิดว่าพ่อและแม่ก็เข้าใจว่าเราเป็ฯเรายังไง

เขียนฝันวันนี้ ถ้ากลับมาอ่านอีกทีตอนนั้นอาจเปลี่ยนฝันไปแล้วก็ได้

เรามันนักฝันเฟื้องอยู่แล้ว 555

 

กำลังคิดว่าต้องเปลี่ยนตัวเองอะไรบางอย่าง...

ใครมีฝันอะไรมาเล่าให้ฟังมั่ง อยากฟังฝันของคนอื่นๆเมือนกัน ฟังแล้วจุดชนวนความฝันทุกที ^^

ขอบคุณที่ร่วมแบ่งปันค่ะ

เป็นเรามันก็เบื่อ เหนื่อย และจี๊ดเอาง่ายๆ

 

เราทำดีได้แค่นี่เเหละ

 

จบ.

 

 

 

เรื่องของเรื่อง .. ฝนตก อากาศดี

ซวยซ้ำ ตกเก้าอี้

จะสอบ หนังสือแตะไปสองที

เซ็งเลยพี่ อ่านไม่ทัน

แต่ยังเอาเวลามา นั่งอัพบล็อคเร็วพลัน

 

เรื่องของเรื่อง .. ช่วงนี้ หงุดหงิด

ทำอะไร ดูเป็นพิษ (กับชีวิตตัวเอง)

หาคำตอบอะไร ไม่ได้สักนิด (กับชีวิตตัวเอง)

รู้สึกตะหงิดๆ บอกไม่ถูก (กับชีวิตตัวเอง)

 

เรื่องของเรื่อง .. แค่นี้พอ (ก่อน)

 

 

อากาศ ดีๆ ที่ มี ใน เวลา เช้า

ไม่ ว่า จะ ร้อน หรือ จะ เหน็บ หนาว สัก เท่าไร

ถึง ฝน จะ ตก ไม่ สด ใส

แต่ ก็ สวย งาม

 

อยู่ๆก็นึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา

วันที่ตอนเช้าเเดดเปรี้ยง ตอนบ่ายฟ้าครึ้มๆ ตอนเย็นฝนก็ตกมันซักเลย

ตกหนัก เปียก แต่มันก็ทำให้เช้าวันต่อมาอากาศดี

..ได้แต่หวังว่าฟ้าหลังฝน มันจะสวยงาม

 

ปล. ใกล้สอบอีกแล้วค่า T^T

(ไม่รู้จะตั้งว่าอะไรดี)

 

การเมืองร้อน

อากาศก็ร้อน

ช่วงนี้หงุดหงิดง่ายเมหอืนคนแพ้ท้อง

ทุกคนกำลังหาทางออก

หากันเท่าไรก็ยังไม่เจอสักที

ถ้าถามตอนนี้ ก็ไม่รู้ว่าเราจะออกกันไปทางไหน

...

มีเพื่อนพยายามเคลื่อนไหว ก็คิดว่าเป็นเรื่องดี ที่จะออกมาให้สังคมได้เห็นและคิดแตกต่างกัน

จริงๆก็แปลก ว่า เด็กรัดสาดอย่างเราๆ เรียนเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาก็พอสมควร แต่เราทำไรมั่ง ??

หลายคนบอกว่าก็ไม่รู้จะทำไง เฝ้าดูเหตุการณ์กันต่อไป ตัวเองก็งงๆ ว่าจะทำไรได้มั่ง ก็นั่งอ่านบทความดูนู้นนี้ไปเรื่อย

ถ้าถามจุดยืนว่า คิดยังไง ก็บอกได้ว่า ก็ไม่เอาทั้งสองเเหละ อะไรกันก็ไม่รู้ วุ่นกันทั้งคู่

ไม่มีใครยอมใครทั้งนั้น อะไรกันนักหนา มีใครคิดถึงคนที่ไม่ได้อยู่ในขั้วทั้งสองบ้าง คนนอกเค้ารู้สึกกันยังไง

ถ้าถามว่าไม่เอา ทั้งสอง แล้วเอาอะไร ??

ก็ไม่รู้หมือนกัน เพราะคิดว่ามันก็วนเป็นปัญหาเดืมๆนี่เเหละ ไม่ว่านายกจะออก จะยุบ หรืออะไรที่เลยเถิกไปกว่านี้ ถามว่าถ้า  อยู่จนนายกลาออก หรือ ยุบ แล้วเค้าจะทำไงต่อไป หรือถ้าเลือกตั้งใหม่ แล้วมันก็ได้คนแบบเดิมๆ แล้วจะทำไง ?

แล้วเราจะทำไรได้มั่ง ??

ช่วงนี้คุยเรื่งอการเมืองกับเพื่อนอย่างออกรส (อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จริงๆก็บ่นๆคุยๆกันไป) แต่เราก็ไมไดทำอะไรขึ้นมา

จากเพือนบางคน..

บางคนกลัวว่าจะถูกมองว่ารุนแรง บางคนไม่กล้า บางคนไม่รู้จะทำไง บางคนก็บ่นๆแบบเรานี่เเหละ

คิดเล่นๆ ให้โลกแตกไปเลย จะได้เกิดประเทศใหม่ แล้วก็จัดโครงสร้างใหม่ทั้งหมด (ดูเป็นคำตอบแบบกำปั่นทุบดิน ..)

 

นี่ก็มาบ่นไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตามประสา ปกติไม่ค่อยจะเขียนเรื่องพวกนี้เท่าไร แต่ครั้งนี้อยากระบาย

สิ่งที่เราพยายามทำให้มันเป็ฯอยู่ตอนนี้ คือไร  ?? (ถามตัวเองอยู่ในใจ) งงเอง 5555

 

เอาเถอะ

มีคำพูดของ 2 คน ที่ถูกใจ ในสองวันที่ผ่านมา

1. มีน้องคนหนึ่งพูดว่า "ผมว่า เราเรียนรัดสาดมา เรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก็เยอะ ทำไมเราไม่ทำไรเลย เราน่าจะทำให้สังคมได้คิดอะไรบ้าง"

2.จากอ.ท่านหนึ่ง พูดว่า "ข้อสรุป คือการปิดกั้นจินตนาการของการเรียนรู้" คมคาย ชอบๆ 55

 

จบสำหรับวันนี้ค่ะ

ตอนนี้ จากเปื่อยๆเริ่มจะป่วยๆ สมองกลวงๆ เบื่อๆ ไฟหมด หมดไฟ มอดไปแล้ว

 

 

 

 

 

โอ่ย !

เฮ้อ !

 

ทำไมถึงรู้สึกว่าความช่วยเหลือ บางครั้งก็ดูจะขอได้อย่างยากเย็น เมื่อเราต้องไปขอให้ใครสักคนช่วย

แต่ในทางกลับกัน

ทำไมเวลาที่ใครมาขอให้เราช่วย หลายต่อหลายครั้ง ไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือเลย

เกิดความรู้สึกไม่ยุติธรรมเล็กๆในใจ ว่าทำไม ??

เราเจออะไรแบบนี้หลายครั้ง

ความช่วยเหลือมันก็มักวกกลับมาที่ตัวเรา ต้องก็นั่งแก้มันไป

 

คิดแบบนี้ก็ดูจะเข้าข้างตัวเองไปหน่อย แต่มันก็เป็นความคิดที่ไหลเข้าสมองบ่อยๆในช่วงนี้

 

ช่วงนี้ชีวิตหมดไฟ...

 

ปล. ถ้าพี่เอิร์ธเข้ามาอ่าน คงสงสัย มันจะฟิตจัดอัพบล็อคบ่อยทำไม ... ฮ่าๆ แค่อยากเทความคิดที่ค้างๆในสักที่ เมหือนเพนชิฟในแฮร์รี่อ่ะ กลับมาอ่านใหม่ก็ได้ 555555 (คิดได้) มาบ่นๆแล้วก็ไป ช่วยได้ระดับหนึ่ง

 

หลายครั้งที่ทำอะไรไปโดยไม่มีเหตุผล

เรียกว่า ทำไปเพราะใจสั่งมา

(ฮิ้ววววว เขียนเองยังสยิวกิ๊วเลย)

แค่อยากบอกว่า..บางทีเราหาเหตุผลไป สุดท้ายเราก็ไม่ได้ทำ

ปล่อยให้ความรู้สึกนำการกระทำบ้างก็ดีเหมือนกัน หาเหตุผลบางทีก็ทำให้เหนื่อยเปล่าๆ

หลายครั้งที่ทำอะไรไปเพราะว่ารู้สึกอยากทำ จึงทำ

ซึ่งมันก็คล้ายจะเป็นเหตุผลแบบหนึ่ง (รึป่าว)

บางคนชอบถามว่า ทำไมถึงทำแบบนั้นเเบบนี้ เรื่องแบบนั้นแบบนี้ที่ทำไปบางเรื่องก็ไม่มีเหตุจริงๆ

ก็มันอยากทำแค่นั้น จบค่ะ

 

....

บ่นไรไม่รู้วุ้ยย

ตอนนี้โปรแกรมต่างๆเริ่มผุดขึ้นอย่างมากมายอย่างกะดอกเห็ดที่จะบานก็บานพร้อมๆกัน

5555

 

 

 

 

 

อย่า คิด เลย

ยิ่ง ไม่ อยาก คิด ก็ ยิ่ง คิด

ยิ่ง ห้าม ไม่ คิด ก็ ยิ่ง จะ คิด

 

เฮ้อออออออออ

 

ตอน นี้ ไม่ อยาก คิด อะ ไร แล้ว

เพราะ คิด แล้ว มี แต่ เข้า ตัว เอง

คิด แล้ว เศร้า จริง

 

ทำ ไง ดี  เนี่ย  ? ?

 

ปล . ตั้ง สติ ทำ งาน ดี กว่า .  .  .

 

ตอนที่อากาศร้อนแบบนี้

มานิตา

อยากไปเที่ยวที่ที่อากาศหนาวๆ

อยากไป

ปางอุ๋งม๊ากมากกกก

 

เคยดูรูปของเพื่อนและในทีวี แล้วมันงามจริงๆ

ปางอุ๋งอยู่ที่แม่ฮ่องสอน งามจริงค่ะ

 

555

 

(แอบหวังอยู่เล็กๆว่าจะได้ไปในหนาวนี้ โฮะๆๆๆ)

1 วัน

อะไรผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

อะไรผ่านเลยแล้วเลยผ่าน

อะไรผ่านพ้นกลับไม่พ้นผ่าน

 

1 วัน

อะไรๆมันก็ผ่านมา

ความคิดเราก็ผ่านมา

ความฝันเราก็ผ่านมา

ความคิดถึงก็ผ่านมา

ความเครียดก็ผ่านมา

ความสุขก็ผ่านมา

ความทุกข์ก็ผ่านมา

...

ทุกอย่างเป็นเรื่องของเวลา

เวลามันเลยผ่านไปเรื่อยๆ

ผ่านไปพร้อมกับเรื่องราวต่างๆนานา

มักคิดเสมอว่าถ้าอะไรไม่ดีในวันนี้ ... ให้มันผ่านเป็นพรุ่งนี้ไป

แล้วจะดีขึ้น ... ให้มันผ่านไป

บางเรื่องผ่านมาให้ตกอยู่ในความทรงจำ

บางเรื่องผ่านมาแต่ไม่อย่าจำ

บางเรื่องผ่านมาและไม่อยากให้ผ่านไป

จะมีสักกี่เรื่องที่จะอยู่ในความคิดความจำเราต่อไป ขณะที่เราแก่ตัวเรื่อยๆ

ขีดๆเขียนๆก็ช่วยได้ส่วนหนึ่ง ที่จะบันทึกเรื่องที่ผ่านเข้ามา และก็อยากให้มันอยู่กับเรา

เคยนั่งย้อนอ่านอะไรๆที่ผ่านมาแล้วเคยขีดๆเขียนๆไว้

.....มันก็บอกอะไรเราได้เมหือนกัน อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ตัวเองว่าเป็นยังไง

บางเรื่องยิ้มได้ บางเรื่องหัวเราะ บางเรื่องคิดว่าเขียนไปได้ไงเนี่ย

อ่านแล้วก็อดขำไม่ได้

 

,,, ช่วงนี้เวิ่นๆเว้อๆเฟ้อๆ ยังไงชอบกล คิดอะไรเยอะแยะ

,,, กำลังพยายามสงบอยู่

,,, คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน อยากกลับบ้าน อยากไปเที่ยว อยากตั้งหลักให้ได้ซักที

,,, รู้สึกว่าตอนนี้ไม่อยากให้อะไรๆมันผ่านไปเลย ผ่านไปช้าๆจะดีมาก แต่เราเรียกเวลาให้รอเราคงไม่ได้ เพราะมันก็เดินของมันไปเรื่อยๆนั้นเเล....เดินพร้อมกับเรื่องของเราที่ผ่านไปทุกวันๆ

 

 

ทริปปกครองครั้งนี้

เหนื่อยหนักแต่สนุกจริง

ดีใจที่น้องๆสนุกกัน

บางครั้งที่เห็นดูเครียดๆไม่ใช่อะไรหรอก แค่เป็นห่วงน้องเท่านั้นเอง

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากหลายน้องหลายคน ^^

แค่น้อง และผองเพื่อน สนุกกันก็หายเหนื่อยแว้วว

ที่เครียดๆมาหายหมด

จริงๆแล้วความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องในภาค คิดว่ามันก็เป็นเรื่องสำคัญนะ จะได้รู้จักกันก็ที่ทริปนี่เเหละ

สามวันสองคืน กลับมาบางคนก็ซี้กันไปเลย

...

 

สี่ปีไวกว่าต้มมาม่า 55 ทริปปีสุดท้ายแล้ว คิดแล้วก็เศร้าจิตนะ

มันเร็วขนาดนี้เลยหรอ

คิดความวันเก่าๆ

วันวานเมื่อตอนเข้าปีหนึ่ง

เหมือนไม่นานเท่าไรเลย

^^

ทริปนี้จะสำเร็จมิได้หากไม่มีผู้ร่วมด้วยช่วยกัน...

ขอบคุณทุกคนจริงๆที่ช่วยให้ทริปมันสำเร็จเสร็จสิ้นจนได้ เสร็จพร้อมกับความทรงจำดีๆ

ขอบคุณเเอม จุ้ย ดอลลี่ บอม ที่ช่วยกันจัดการเรื่องต่างๆ

ขอบคุณพี่จิ๋ม ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ

ขอบคุณอ.เอก อาจารย์ผู้ไปทุกทริป

ขอบคุณอ.พิชญ์ ที่ไปร่วมหนุกหนานกัน (อ.ผู้ตามมาทีหลัง ด้วยรถไฟ คิดว่าอ.จะนั่งไปชุมพรแล้ว 55)

ขอบคุณน้องๆปีหนึ่ง ที่ไปกันล้นหลาม น่ารักจริงๆ 55

ขอบคุณน้องๆปีสอง เอาจริงๆไม่ค่อยสนิทกับปีสองเท่าไร แต่ก็ดีใจนะที่ไปกัน

ขอบคุณน้องๆปีสาม สำหรับการร่วมสร้างบรรยากาศ เสียดายเหมือนกัน เราเพิ่งจะมาสนิทกันเองเนอะ

ขอบคุณเพื่อนๆปีสี่ ถึงจะมาไม่เยอะไม่น้อย แต่ก็อบอุ่นดี เฮฮาบ้าบอได้อีก

และสุดท้าย .... ขอบคุณทุกๆอย่างทุกๆสิ่งที่ทำให้วันนี้มันผ่านไปได้...

นอกจากไพ่ในเน็ตจะแม่นแล้ว

ไพ่ของาจริงก็แม่นด้วย

เพิ่งไปดูไพ่กะน้องคนหนึ่งมา ระหว่างพักเบรกเรียน

เดินมาเจอเห็นกำลังดูอยู่ให้น้องอีกคน เลยเข้าไปขอดูอย่างไม่รอช้า

แล้วพบว่า

ดวง*

ฉัน

มัน

ตก

ยิ่ง

นัก

และมันก็ตกจริงๆ บอกว่าจะเจออุปสรรคนาๆ ก็เจอจริงๆมากมาย

ไม่ดีเท่าไรเลย ช่วงนี้  ทุกเรื่อง

 

ดวง นำ เรา หรือ เรา ตาม ดวง ?

 

วันนี้ทำให้รู้สึกว่า บางครั้ง น้ำตา ก็ช่วยเราได้ ให้มันออกไปซะบ้าง รู้สึกโล่ง คงไม่มีใครอยากอยู่ในสถานการณ์อึดอัดใจหรอก เราว่าเราก็เป็นหนึ่งในนั้น ...

 

เกิดคำถามที่ไม่เข้าใจ

>> ทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองยุ่งตลอดเวลา ?

ตอบ จริงๆมันก็ไม่ได้ยุ่งแบบ 24 ชั่วโมง แต่เราแค่รู้สึกว่ามันยุ่งจังหว้า งานก็ไม่ได้มี 10 อย่าง แค่ 3 อย่าง เราก็รู้สึกว่ามันยุ่งมากมาย เราอาจจะจัดเวลาไม่เป็น บางทีขี้เกียจทำก็หยุดไม่ทำ พอทำก็ยุ่ง ...

>> ทำไมคนอื่นก็คิดว่าเรายุ่งตลอด ?

ตอบ ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน โทรมาแล้วถามว่าอยู่ไหน ทำไรอยู่ ก็มักจะเป็นช่วงที่เรากำลังทำงานอะไรบางอย่างอยู่เสมอ .... แล้วเราก็จะตอบว่า ทำงานอยู่ ประมาณนี้ทุกที แล้วหลายๆคนก็จะคิดว่า มันเป็นบ้าไรเนี่ย โทรทีไรก็ทำงานอยู่ เป็นไรมากป่ะ โดยเฉพาะแม่ โทรมาทีไรจะต้องทำอะไรอยู่ทุกที อย่างวันนี้เป็นต้น วันหยุดก็ยังมาทำงาน หลังๆเลยบอกอย่างเฉพาะเจาะจงว่าทำงานไรอยู่ งานคณะ งานตัวเอง งานกลุ่ม ก็ว่าไป... 

>> เวลาใครชวนไปไหนมักปฏิเสธ (บางทีก็เป็นคนเดิมซ้ำ จนมันจะโกรธแล้วเนี่ย เคยฉุนกันไปรอบหนึ่ง ซึ่งเหตุผลที่มันบอกก็อาจจะจริงรึป่าวไม่รู้...เราก็มักชอบหาข้ออ้าง)

ตอบ ไม่รู้ดิ เวลาที่เราว่างไม่มีไรทำ ทุกคนก็ไม่ว่าง พอทุกคนว่างก็ชอบเป็นจังหวะที่เราทำนู้นทำนี้ แล้วเราเลยรู้สึกว่าไม่อยากไปไหน ทำงานเสร็จก็อยากกลับบ้าน อยากอยู่กับตัวเอง เหตุผล คือ เหนื่อยแล้วมันก็ขี้เกียจ ไม่ใช่เราอยากจะผิดนัด ใช่ว่าเราจะไม่อยากไป แต่มันแค่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้นเอง .... แต่พอเราว่างสิ ดันไม่มีใครชวนไปไหน

ที่ไม่เข้าใจก็คือ ทำไมต้องยุ่งตลอดเลย???

แล้วยิ่งเป็นคนคิดไรช้าๆ เขียนงานทีก็นาน นั่งเวิ่นเว่อไปเรื่อย คิดไม่ออก 555

มันอาจเป็นแค่ช่วงจังหวะหนึ่งเท่านั้น ที่อะไรๆก็มาพร้อมๆกัน (พยายามคิดอย่างงี้)

 

ก็หาคำตอบได้แค่นี้เเหละ....

คนอื่นอาจไม่เข้าใจ เพราะเราก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเลย...

 

เซ็งค่ะ

เบื่อค่ะ

ขี้เกียจค่ะ

เหนื่อยค่ะ

ไม่อยากคิดไรเลยค่ะ

เครียดค่ะ

 

 

แต่ยังไงก็ต้องอดทนค่ะ

 

...

 

 

ต้นเหตุเรื่องวันนี้มีอยู่ว่า

มันเป็นเรื่องที่น้องของฉัน ฉุกคิดมันขึ้นมาได้ หลังจากกำลังเผชิญสถานการณ์หงุดหงิดของสมาชิกในครอบครัว

(เห็นว่ามันเป็นเรื่องเเปลกดี (อาจสำหรับของครอบครัวฉัน) และฉันก็เพิ่งรู้สึกว่าเพิ่งค้นพบสาเหตุของมันได้)

เมื่อ พ่อ แม่ น้อง และฉันมาอยู่รวมกัน

....

ต้องเล่าก่อนว่า น้องและฉัน ไม่ได้อยู่กับ พ่อและแม่ เพราะต้องมาศึกษา ณ บางกอก

นานๆทีที่พ่อและแม่จะขึ้นมาหาพร้อมๆกัน (ขณะที่พ่อมักมาประชุมอยู่บ่อยๆ)

เวลามาอยู่ด้วยกันทีไร มักมีสถานการณ์ที่แต่ละคนจะหงุดหงิดกับเรื่องอะไรบางอย่างบ่อยครั้ง อย่างเช่น รถติด เดินเหนื่อย หิว เรียกรถไม่ได้ นัดกันหาไม่เจอ หรือบางทีก็แอบหงุดหงิดเล็กๆอย่างไม่มีสาเหตุ .. แล้วก็หงุดหงิดเป็นลูกโซ่ ประมาณนั้น ทำให้บรรยากาศงืดๆอยู่บ้าง ณ เวลานั้น แต่ก็จบอย่างเเฮปปี้เอนดิ้งทุกครั้งไป

แล้ววันนี้ขณะที่สถานการณ์แบบนั้นกำลังเกิดขึ้น น้องของฉันก็หัวเราะแล้วพูดว่า...รู้แล้วทำไมเราต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ทุกทีที่ต้องมาอยู่รวมกัน หรือเจอและทำอะไรพร้อมๆกัน

น้องบอกว่า ที่เรารู้สึกอย่างงี้ทุกที เพราะเราชินกับการที่แต่ละคนอยู่แยกกัน.....ฉันนึกในทันทีว่าเออ สงสัยจะจริงว่ะ

การที่พ่อและแม่ปล่อยให้น้องและฉันดูแลตัวเองมาตั้งแต่เด็กน้อย ไม่ได้หมายความว่าไม่เลี้ยงดูนะ แต่หมายถึง การที่ให้น้องและฉันอยู่บ้านลุง อยู่หอพัก ด้วยเหตุผลทางการศึกษา ซึ่งพ่อและแม่จะมาหาฉันทุกๆอาทิตย์

ฉันเคยนั่งนึก โตมาตอนนี้กี่ปีนะที่ได้อยู่ที่บ้านที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา นับแล้วก็อยู่แค่ถึงประมาณอนุบาล 3 แล้วก็ไปอยู่ที่นู้นที่นี้ รวมๆไม่ได้อยู่ติดบ้านเป็นเวลา 16 ปี นับๆมันก็เยอะเมหือนกันนะเนี่ย

การที่อยู่ห่างพ่อและแม่ มันทำให้ฉันโตขึ้น รับผิดชอบตัวเองมากขึ้น รู้สึกมีอิสระมาก และรู้สึกส่วนตัวมาก อยู่แบบนี้จนชิน และไอ้อิสระมากๆนี่เเหละ ที่ทำให้รู้สึกว่าฉันเคยตัว ทำอะไรที่อยากทำ แต่ก็โทรบอกที่บ้านก่อนเสมอ (แต่บางทีก็ไม่บอก 55) และที่บ้านก็มักให้ ... มันเลยอาจมีดื้อไปบ้าง เเฮะๆ

ฉันชินกับการโทรหาพ่อและแม่คุยกันยาวบ้างสั้นบ้างแล้วแต่วัน ชินกับการอยู่ห่างพ่อและแม่

ชินกับการไปไหนคนเดียว ในขณะที่บ้านอื่นเค้ามีวันครอบครัวในวันอาทิตย์อยู่พร้อมหน้า

พ่อและแม่ก็ชินเหมือนกัน ลูกไม่อยู่ บ้านสงบสุข 55

นี่เเหละที่เป็นเหตุผลที่น้องของฉันนึกได้มาในบัดดล และฉันก็คิดว่ามันมี่ส่วน เพราะความชินกับการที่แต่ละคนไมได้อยู่ด้วยกัน ทุกคนก็ทำอะไรของตัวเองไป พอมารวมกันเลยอยู่จะขัดขากันสะดุดกันบ้าง 55

เล่าให้พ่อและแม่ฟัง ยังขำกันอยู่เลย

แต่เล่ามานี้ ไม่ได้หมายความว่าเป็ฯเด็กขาดความอบอุ่นนะ 5555 ฉันยังรู้สึกว่ายังอบอุ่นดี แค่มันแค่ไม่ชินและความเคยตัวของฉันเอง ฉันรักอิสระไปแล้วล่ะ แต่พยายามให้อยู่ในส่วนที่ฉันคิดว่าจะไม่ทำให้พ่อและแม่ต้องปวดหัวกับไอลูกคนนี้

...

รู้สึกว่าพอไม่ได้อยู่ใกล้กัน แล้วคิดถึงกันม๊ากมาก

เล่ามายาวยืด ยืดยาน เพราะรู้สึกเหมือนได้ค้นพบอะไรบางอย่าง ตื่นเต้น ประหลาดใจ ตลก และรู้สึกว่าตัวเองจะปรับตัวยังไงต่อไป (นึกอยากจะเขียนมาทันที)

 

 

ยังไงก็รัก พ่อ แม่ น้อง ที่ซู้ดดดดดดดดดดด ค่ะ